Wat zit er in dit product? Waar komen de materialen vandaan? Hoe kan het gerepareerd of gerecycled worden?
Deze vragen worden steeds relevanter, en blijken vaak moeilijk te beantwoorden. Bedrijven hebben de informatie vaak wél, maar verspreid over technische fiches, leverancierscontracten, Excel-bestanden en mapjes op een gedeelde schijf. Consumenten, recyclers en toezichthouders hebben er geen toegang toe.
De Europese Commissie lost dat op met het Digital Product Passport (DPP): een verplicht digitaal dossier dat alle relevante productinformatie bundelt en toegankelijk maakt via één scan. Voor jouw organisatie is dat zowel een nieuwe verplichting als een kans om je producten en keten beter te begrijpen.
Wat is een Digital Product Passport precies?
Een DPP is een gestructureerde, digitale dataset die aan een specifiek product is gekoppeld. Zie het als een digitale identiteitskaart die het product volgt over de hele levenscyclus, van productie tot recycling. Het idee is simpel: alle relevante informatie over een product op één plek, digitaal toegankelijk voor wie het nodig heeft.
Op elk product komt een datadrager: een QR-code, NFC-chip of RFID-tag. Scan die code en je komt via een unieke URL bij het digitale paspoort. Daarin vind je informatie over:
- Materiaalsamenstelling en herkomst — welke grondstoffen en waar ze vandaan komen
- Productie — locaties, processen, energieverbruik
- Milieuvoetafdruk — CO₂-uitstoot, waterverbruik, grondstoffengebruik
- Reparatie en onderhoud — instructies, beschikbare reserveonderdelen, verwachte levensduur
- Demontage en recycling — hoe neem je het uit elkaar, welke materialen zijn herwinbaar
- Gevaarlijke stoffen — SVHC’s onder REACH, substances of concern
- Certificaten — CE-markering, conformiteitsverklaringen, testresultaten
Het DPP is geen statisch document dat je één keer invult en vervolgens vergeet. Het wordt bijgewerkt gedurende de levensduur van het product: na reparaties, upgrades of eigendomsoverdrachten. Een batterijpaspoort bevat bijvoorbeeld dynamische data over de State of Health, die verandert naarmate de batterij wordt gebruikt.
Niet iedereen ziet dezelfde informatie. Dat is een veelgehoorde zorg bij bedrijven die we spreken: “Moet onze hele supply chain dan openbaar worden?” Het korte antwoord is nee. De ESPR zal gaan werken met toegangsniveaus per type gebruiker. Niet alle data is namelijk publiek en gevoelige data kan op die manier worden beschermd.
Alleen markttoezichtautoriteiten krijgen toegang tot de volledige dataset. Dit is een bewuste keuze in de ESPR: een balans tussen transparantie en bescherming van bedrijfsgevoelige informatie.
De ESPR: waarom het DPP er komt
Het Digital Product Passport is onderdeel van de ESPR: de Ecodesign for Sustainable Products Regulation (EU 2024/1781). Deze verordening is op 18 juli 2024 in werking getreden als opvolger van de Ecodesign Richtlijn uit 2009, die zich vooral richtte op het energieverbruik van apparaten zoals wasmachines en koelkasten.
De ESPR gaat veel verder. Waar de oude richtlijn bijvoorbeeld eiste dat een wasmachine zuiniger moest zijn, kijkt de ESPR naar de volledige levenscyclus: welke materialen zitten erin, hoe lang gaat het product mee, kan het gerepareerd worden, en wat gebeurt er aan het einde van de levensduur? Uiteindelijk vallen vrijwel alle fysieke producten op de EU-markt eronder, met uitzondering van voeding en geneesmiddelen.
De zeven pijlers van de ESPR:
- Ecodesign-eisen — minimumeisen aan duurzaamheid, repareerbaarheid en recycleerbaarheid
- Digital Product Passport — verplicht digitaal dossier met alle relevante productinformatie
- Informatievereisten over zorgwekkende stoffen
- Vernietigingsverbod — onverkochte consumptiegoederen mogen niet meer worden vernietigd (geldt voor textiel en schoeisel per juli 2026 voor grote ondernemingen)
- Duurzaam inkopen — strengere criteria voor overheidsinkopers bij aanbestedingen
- Controle: versterkt markttoezicht en handhaving
- Nieuwe eisen voor duurzaamheidsinformatie en labels
Belangrijk: de ESPR is een verordening, geen richtlijn. Het geldt direct in alle EU-lidstaten, zonder nationale omzetting. De specifieke eisen per productgroep worden vastgelegd in delegated acts (gedelegeerde handelingen[i]), die de Europese Commissie de komende jaren stapsgewijs uitrolt.
Wanneer wordt het DPP verplicht?
De ESPR is op 18 juli 2024 ingegaan, maar de invoering gebeurt gefaseerd, productgroep voor productgroep. Het Working Plan (COM (2025) 187, gepubliceerd in april 2025) legt vast welke categorieën als eerste aan de beurt zijn.
Een cruciaal punt dat vaak over het hoofd wordt gezien: een DPP wordt pas verplicht nadat de delegated act voor die productgroep is gepubliceerd én de overgangstermijn van minimaal 18 maanden is verstreken. De jaartallen die je in het publieke debat tegenkomt zijn vaak de verwachte datum van de delegated act, niet de datum waarop je daadwerkelijk compliant moet zijn. Hieronder de stand van zaken per maart 2026:
| Productcategorie | Verwachte adoptie gedelegeerde handeling | Verwachte DPP-verplichting | Status |
| Batterijen | n.v.t. (apart traject) | Februari 2027 | Definitief (EU 2023/1542) |
| IJzer & Staal | 2026 | ~2028 | Gedelegeerde handeling in voorbereiding |
| ICT & Elektronica | 2026 – 2027 | 2028–2029 | Hoge prioriteit |
| Textiel & Kleding | 2027 | ~2029 | Hoge prioriteit |
| Banden | 2027 | ~2029 | Hoge prioriteit |
| Meubels | 2028 | ~2030 | Tweede prioriteitsgroep |
| Aluminium | 2028 | ~2030 | Tweede prioriteitsgroep |
| Bouwproducten | Gefaseerd per productfamilie | ~2028-2029 (eerste families) | Definitief (EU 2024/3110) |
| Matrassen | 2029 | ~2031 | Derde prioriteitsgroep |
De batterijverordening (EU 2023/1542) loopt voorop en is het bewijs dat het DPP geen abstract toekomstverhaal meer is. Vanaf 18 februari 2027 moeten alle industriële batterijen boven 2 kWh, EV-batterijen en LMT-batterijen een batterijpaspoort hebben. De technische specificaties worden vastgelegd in delegated acts die momenteel in afronding zijn. Bouwproducten zijn een ander voorbeeld en vallen onder herziene Construction Products Regulation (EU 2024/3110), die op 8 januari 2026 van toepassing is geworden
Voor de overige categorieën is de situatie minder definitief. De delegated act voor textiel was aanvankelijk voorzien begin 2026, maar is per maart 2026 nog niet gepubliceerd. Recente signalen vanuit de Commissie wijzen op publicatie in 2027, waarmee de daadwerkelijke DPP-verplichting voor textiel richting 2028-2029 schuift.
Wat moet er in een DPP?
Dit is de vraag die we het vaakst krijgen, en het antwoord is complexer dan het op het eerste gezicht lijkt. De ESPR definieert een set basis datapunten die voor alle productcategorieën gelden, deze zou je kunnen onderdelen in een aantal thema’s zoals:
- Productidentificatie — unieke product-ID, datadrager, GTIN, goederencode
- Economische operatoren — fabrikant, importeur, contactgegevens, EORI-nummer
- Conformiteit — CE-verklaring, technische documentatie, gebruikershandleiding
- Duurzaamheid & circulariteit over levensduur— materiaalsamenstelling, carbon footprint, recycled content, repareerbaarheid, gevaarlijke stoffen, demontage instructies
- Systeemvereisten) — hosting, beschikbaarheid, toegangsrechten, interoperabiliteit
Dat zijn de basisvelden. Daar bovenop komen per productcategorie extra datapunten, en dát is waar het verschil zit tussen categorieën. Denk bij batterijen aan datadata zoals State of Health en due diligence op kritieke grondstoffen en bij Bouwproducten aan brandclassificatie, thermische prestaties en Environmental Product Declarations.
In onze ervaring is het blok “Duurzaamheid & circulariteit” het punt waar de meeste bedrijven de grootste gaps hebben. Niet omdat de informatie niet bestaat, maar omdat ze verspreid zit over afdelingen die zelden met elkaar praten. Productie weet welke materialen erin gaan. R&D weet hoe repareerbaar het is. Duurzaamheid heeft de LCA-data. Maar niemand heeft het totaalplaatje. In ons artikel over welke data een DPP moet bevatten leggen we alle velden per categorie uit.
Voordelen van het Digital Product Passport
Bij Empact zien we het DPP als een katalysator die bedrijven dwingt om hun producten écht te begrijpen. Dat klinkt misschien abstract, maar de bedrijven die we begeleiden merken het al in de voorbereidingsfase. Het bij elkaar brengen van productdata levert inzichten op die verder gaan dan compliance.
Voor producenten en fabrikanten:
Het meest directe voordeel is concurrentievoordeel. Inkopers van grote retailers en OEM’s vragen steeds vaker naar productpaspoortdata, ook als het nog niet wettelijk verplicht is. Wie vroeg een DPP kan overleggen, wint aanbestedingen en bouwt klantvertrouwen op.
Daarnaast vervangt het DPP vage duurzaamheidsbeloftes door verifieerbare data. Dat is relevant nu de Empowering Consumers for the Green Transition Directive (van kracht per september 2026) strengere eisen stelt aan milieuclaims. Een DPP is het bewijs dat je claims onderbouwd zijn.
Het opbouwen van een DPP dwingt je ook om je supply chain in kaart te brengen. Bedrijven die we begeleiden ontdekken daarbij regelmatig inefficiënties en risico’s die ze niet kenden. En de data die je verzamelt is niet alleen voor je DPP bruikbaar: dezelfde informatie is inzetbaar voor CSRD-rapportage, leveranciersbeoordelingen en productoptimalisatie. Eén investering, meerdere toepassingen.
Voor consumenten maakt het DPP het mogelijk om producten te vergelijken op duurzaamheid, levensduur en repareerbaarheid. Ze weten waar een product vandaan komt, wat erin zit, en hoe ze het kunnen laten repareren.
Voor recyclers en afvalverwerkers is het DPP misschien wel het meest waardevol. In plaats van giswerk krijgen ze exacte materiaaldata en demontage-instructies. Dat leidt tot efficiëntere materiaalscheiding en hogere recyclingpercentages.
In 5 stappen voorbereiden op het DPP
De invoering van een DPP vraagt om een doordachte aanpak. Maar het hoeft geen monsterproject te worden. Bij de bedrijven die wij begeleiden zien we steeds hetzelfde patroon: wie stapsgewijs begint en slim gebruikmaakt van bestaande data, is sneller klaar dan verwacht.
Stap 1: Breng je stakeholders bij elkaar
Een DPP raakt meerdere afdelingen: productie, kwaliteit, inkoop, R&D, IT en legal. Dat maakt het verleidelijk om het als IT-project of compliance-project te positioneren, maar dat is een valkuil. Het DPP is een dataproject dat een eigenaar nodig heeft die dwars door de organisatie kan schakelen. Wijs die eigenaar aan, zorg dat alle betrokken afdelingen begrijpen wat eraan komt, en maak duidelijke afspraken over wie welke data aanlevert en beheert.
Stap 2: Inventariseer je bestaande data
Dit is waar het voor de meeste bedrijven meevalt. Technische fiches, MSDS-documenten, EPD’s, CE-verklaringen, leveranciersdata: veel van deze informatie is direct relevant voor je DPP. Bij de bedrijven die we begeleiden blijkt na een eerste inventarisatie doorgaans 40 tot 60 procent van de benodigde data al aanwezig te zijn. Het probleem is niet dat de data er niet is, maar dat niemand het bij elkaar heeft gebracht.
Onze gratis Empact DPP Tool doet dat voor je: upload je bestaande documenten en ontdek binnen vijf minuten welke DPP-datapunten je al kunt invullen, en welke niet. Een praktisch stappenplan vind je in dit artikel: DPP data verzamelen: zo pak je het aan.
Stap 3: Missende data aanvullen
De DPP Tool genereert automatisch een gap-analyse. Wat je mist valt doorgaans in drie categorieën: data die intern beschikbaar is maar nog niet gestructureerd, data die van leveranciers moet komen (denk aan upstream carbon footprint en materiaalherkomst), en data die extern berekend moet worden, zoals een LCA voor je carbon footprint. Die laatste categorie is vaak de meest tijdrovende, maar de investering is niet alleen voor je DPP bruikbaar: dezelfde LCA-data kun je inzetten voor je CSRD-rapportage en productcommunicatie.
Stap 4: Betrek je supply chain
Een DPP is geen solo-project. Materiaalherkomst, upstream CO₂, certificaten van grondstoffen: dat moet van je leveranciers komen. De ervaring leert dat de meeste leveranciers willen meewerken, mits je duidelijk communiceert wat je nodig hebt en waarom. Een concreet verzoek met specifieke datapunten levert betere resultaten op dan een vaag “we hebben DPP-data nodig.” Neem DPP-datavereisten op in je inkoopvoorwaarden en begin bij je tier 1 leveranciers. Meer over ketenverantwoordelijkheden en hoe je dit aanpakt lees je in het artikel over het DPP en je supply chain.
Stap 5: Kies een platform en monitor
Zodra je data compleet is, heb je een platform nodig dat voldoet aan de EU-standaarden voor interoperabiliteit met het DPP-register. De standaarden hiervoor zijn nog in ontwikkeling (CEN/CENELEC werkt aan geharmoniseerde standaarden, verwacht eind 2026). Werk daarom met open standaarden en flexibele API’s, zodat je systeem aanpasbaar blijft als de definitieve standaarden worden vastgesteld.
Een DPP is geen eenmalig project. Het evolueert mee met je product. Richt processen in om het paspoort bij te werken na productwijzigingen, reparaties of nieuwe inzichten.
Veelgestelde vragen over het DPP
Is het DPP nu al verplicht?
Nog niet voor de meeste producten. De eerste verplichting geldt voor batterijen (februari 2027). Andere productcategorieën volgen tussen 2028 en 2030, afhankelijk van wanneer de delegated acts worden gepubliceerd. Maar de ESPR-basisvelden gelden straks voor iedereen. Wie nu begint met inventariseren, hoeft straks niet alles tegelijk te regelen.
Geldt het DPP ook voor het MKB?
Ja. De ESPR maakt geen onderscheid in bedrijfsgrootte. Als je een product op de EU-markt brengt dat onder een delegated act valt, heb je een DPP nodig, ongeacht of je vijf of vijfhonderd medewerkers hebt. Juist voor kleinere bedrijven loont het om vroeg te beginnen, omdat je minder capaciteit hebt om het last-minute te regelen. De ESPR bevat wel bepalingen om de last voor het MKB te beperken, maar een vrijstelling is het niet.
Wat kost een DPP?
Dat varieert sterk en hangt vooral af van hoe goed je huidige documentatie op orde is. De grootste kostenpost is het verzamelen en structureren van data, niet het platform. Een bedrijf dat zijn technische fiches, EPD’s en leveranciersdata al goed bijhoudt, is sneller klaar dan een bedrijf dat alles nog moet opbouwen.
Moet ik als importeur ook een DPP hebben?
Ja, en in de praktijk draag je als importeur vaak de volledige verantwoordelijkheid als je niet-EU fabrikant het niet oppakt. Je moet verifiëren dat een correct DPP is aangemaakt en je eigen gegevens toevoegen (naam, adres, EORI-nummer). Neem DPP-eisen daarom nu al mee in je leveranciersselectie en inkoopcontracten. Hoe later je dit aankaart, hoe lastiger het wordt.
Kan ik bestaande data hergebruiken?
Absoluut. CE-verklaringen, EPD’s, technische fiches, REACH-documentatie: veel bestaande documenten bevatten bruikbare DPP-data. De kunst is het structureren volgens de DPP-standaarden. “In een PDF op de gedeelde schijf” is niet hetzelfde als “gestructureerd, machine-leesbaar en interoperabel.”
Hoe verhoudt het DPP zich tot de CSRD?
Het DPP gaat over product en de ESG-informatie van het product. De CSRD gaat over de organisatie en de ESG-informatie over de organisatie. De data die gebruikt wordt is fundamenteel anders. Ook zullen een aantal van de betrokken mensen binnen een organisatie op andere afdelingen werken.
Aan de slag
Het DPP is geen administratief eindpunt. Het is een instrument dat bedrijven dwingt om hun producten en ketens beter te begrijpen. En wie zijn producten beter begrijpt, maakt betere beslissingen: voor compliance, voor de business en voor de planeet.
De bedrijven die we spreken vragen zich vaak af of ze “te vroeg” zijn. Ons antwoord is steeds hetzelfde: je bent niet te vroeg als de basisvelden al vaststaan, je leveranciers tijd nodig hebben om data aan te leveren, en je concurrenten er al mee bezig zijn. De vraag is niet óf het DPP komt, maar of je er klaar voor bent als het zover is.
Wil je weten waar je staat? De gratis Empact DPP Tool analyseert je bestaande productdocumentatie en laat direct zien hoeveel DPP-data je al hebt. Start je gratis DPP analyse.
Klaar voor de volgende stap? Neem contact op met Empact. We helpen je van inzicht naar implementatie.
[i] Gedelegeerde handelingen (delegated acts) zijn juridisch bindende besluiten van de Europese Commissie die worden gebruikt om niet-essentiële onderdelen van EU-wetgeving aan te vullen of te wijzigen, zoals het bijwerken van technische details of gedetailleerde regels.